Mehmet GezenYAZARLARIMIZ

Adını koyamadığım

Vakitlerden bir temmuz akşamı
Pencereme baykuşlar kondu
Tüm radyolar mavi türküler çalıyordu oysa
Ilkin ;
Ay aktı
Sonra ;
Gece sustu
Karanlık indi

Bugün yüzüm dizime değdi anne !

Ve güne
Ve rüzgâra
Ve yağmura
Düşerken hasretimi
Bir avuç toprakla
Örtülebilecek miydi acılarımın üstü

Daha çok, çook çocuktum ölmek için
Daha sevmeleri öğrenecektim…

Daha Fazla Göster

Bir cevap yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.