Anasayfa / YAZARLARIMIZ / Mehmet Gezen / Kavgalar, çıplak yüreği ve maskesiz yüzleri severdi

Kavgalar, çıplak yüreği ve maskesiz yüzleri severdi

Dışarda, ay geceyi koruyordu
Gece, aya tanıklık ediyordu
Kayalıkların karanlık kuytularında; yılan ıslıkları yükseliyor, rüzgar kanat çırpıyordu.
Içerde,
Kara kıl çadırın içerisinde;
– Zaman bir başka yoğruluyor, yaşam bir başka akıyordu –
Iki cocuk oturuyordu.
Biri kız
Biri oğlan
Biri arayan
Biri aranılan
Gece, yüreğimizi eziyor
Gün, yüreğimizi örseliyor
Hasret, yüreğimizi burkuyordu.
Ve rüyalarımın müdavimi,
Zamanın kadim kadın kuyumcusu;
Başında beyaz tülbenti,
– Her iki yanağından sarkmış
Bir ateş başında
Bağdaş kurmuş
Durmadan ateşi eşeliyordu.
Ve bir sureyi okur gibi
Bir yaraya dokunur gibi
Bir söküğü diker gibi
Konuşuyordu :
– Kavgalar, çıplak yüreği ve maskesiz yüzleri severdi.
Her giden ilkin kendinden giderdi.
Sonra sevdiklerinden
Ve sonra düşlerinden
Değerlerinden
Insan, birazda yaşadıklarının ürünüydü
Neyi, nasıl yaşıyorsanız
Payınızada o düşüyordu
Kavgalar, çıplak yüreği ve maskesiz yüzleri severdi
Insanın ruhu sokaklara düşmeyiversin
Kendinden başka
Her şeyi, her yerde arıyordu.
Ne mutlu kendi kalana
Ne mutlu kendinde kalana
Kavgalar, çıplak yüreği ve maskesiz yüzleri severdi
Uyandım,
Kan ter içinde.

Unutulmuş zamanlara açılan kapıların eşiğinde duruyordum hâlâ ..

Cevapla

YADA

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

x

Check Also

Şiirim

Şiirim Kimi zaman Unutturulmuş bir bellek Kimi zaman da Derin bir uçurum Çoşkulu bir nehir ...