Anasayfa / YAZARLARIMIZ / Mehmet Gezen / Sessiz Utanç

Sessiz Utanç

Anlamak mi istiyorsun cocuk
Bilmek, øgrenmek
Tanimak , dokunmak mi istiyorsun
Dinle o zaman
Kollarinin olmadigini dusun
Sarip sarmalayamayacaksin
Bacaklarin yok
Bu kentin sokaklarinda kosmayacaksin
Kulaklarina tatli fisiltilar duymak isteyeceksin
Duymayacaksin
Kulaklarin yok
Gøzlerin guzellikleri arayacak
Bakamayacak
Gøremeyeceksin
Gøzlerin yok
Yuregine kelebek kipirtilari dusmeyecek mesela
Yuregin kurumus
Kani cekilmis
Guzel siirler soylemeyeceksin
Dilin yok
Dil curumus…

Gercegi aramak istiyorsan gercek olmalisin. Dørt kelebegi bilirmisin? Gercegin sirrini arayipta gercek olanlari.Kisacik ømurlerinde gercegin sirrina erenleri.

Sadece bir gün yaşadı kelebekler. Ve anlattilar…

“Ateş aydınlatan bir şeydir.”
Ateş ısıtan bir şeydir.”
“Ateş yakıcı bir şeydir.”

Ve bir eksiklik vardi yetinilmedi.

Dørduncu kelebek hic bir sey soylemedi, anlatmadi. Anlatmasina da gerek yoktu. Ates olmusdu artik.

Ates olup yanmakti tum gercek
Ve yanarken turku søyleyen canlar gerek…

Bu bir arayistan øte bir adanilmisligin hikayesidir.Hep dørduncu kelebek olmak istedik ama hep uc kelebek kaldik.

Gercege artik hicbir giysiyi giydiremiyordum. Gercek yalin, gercek ciplakti. Gercek ciplakligi seviyordu.Kelebek gibi yanmak, Ferhat gibi kiyameti koparmakti. Bahanelere siginmadan yanmak, atesten bir parca olmaktir.Kucuk hesaplarin, kisisel cikarlarin, gundelik yasamin aldaticiliginda, haksizliklarin, adaletsizligin gølgesinde yitiriliyorken duslerimiz sen susuyorsan bu senin sessiz utancindir.

Cevapla

YADA

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

x

Check Also

Şiirim

Şiirim Kimi zaman Unutturulmuş bir bellek Kimi zaman da Derin bir uçurum Çoşkulu bir nehir ...