Mehmet GezenNUÇEYAZARLARIMIZ

… avuçlarımdan dökülen kum taneleriydi zaman

Artık hiçbir şeyin eskisi gibi olamayacağını ruhumun en karanlık dehlizlerinde bile hissedebiliyordum.
Ne toprağın kokusu,
Ne deniz suyunun berraklığı,
Ne de gökyüzünün maviliği
Ruhumdaki tedirginliğin kıpırtılarını dindirebiliyordu.
Geriye dönemediğim gibi, ileriye doğru adım atma takati ve cesaretini de gösteremiyordum.
Bu da bana korku veriyordu.
Ve ben korkuyordum.
Geçmiş ile gelecek arasında karanlık bir noktayım.
Titrek bir kandilin ışığında, avuçlarımdan dökülen kum taneleriydi zaman.
Ruhumun memleketinde
Geçmişe dâir belleğimde hiçbir kırıntı yok.
Geleceğe dair hiçbir şeyi büyütemiyorum.
Ben, ilk ben değildim.
Bu bir kopuşdu.
Ve ben, ikinci ben’e çok ama çok yabancıydım.

Daha Fazla Göster

Bir cevap yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.