Mehmet GezenYAZARLARIMIZ

İçimdeki sokaklar

Güneş yeni yeni kendisini doğuruyordu.
Ilık bir rüzgar esintisi yüzümü okşuyor.
Çiy damlacıkları düşmüştü; sararmaya yüz tutmuş otların.
Dumanı üzerinde, toprak yeni bir güne uyanıyordu.
Içimdeki sokaklarda yürüyordum.
O kadar tanıdık
O kadar bildik
Bir o kadar da karanlıktı küçelerim
Ne kadar çok kalabalıklar biriktirmişim
Ne kadar çok ölü taşımışım içimdeki sokaklardan
Kapılardan giriyorum
Kapılardan çıkıyorum
Belimde asılı duran anahtar çocukluğum
Bir zamanlar içimdeki sokaklarda
Lampa ışığında
Bir kadın masallar anlatırdı
Biraz yoksul
Biraz hüzünlü
Biraz da kırgın
Avuçlarından dökülen kum taneleriydi zaman
Durup beklemeye
Geri dönmelere vakti olmadı
Geriye biraz yoksulluk
Biraz hüzün
Biraz da kırgınlık kaldı

Daha Fazla Göster

Bir cevap yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.