Mehmet GezenYAZARLARIMIZ

Sen gidiyordun, ben çocuk oluyordum

Bir sonbahar günüydü 
Ilık bir rüzgar esiyordu 
Gün 
Geceye kavuşma telaşında 
Gün 
Vuslat tedirginliğinde 
Güneş 
Bakır bir sini gibi parlıyordu hâlâ gülümsemelerinin maviliğinde 
Sen gidiyordun 
Sen gidiyordun 
Içimde kristal bir şehir kırılıyordu 
Ve ben 
Zamanın seslerinden kendime harab evler kuruyor 
Pencerelerine hüznümü bırakıyordum 
Sen gidiyordun 
Sen gidiyordun 
Ben çocuk oluyordum 
Mesela 6 yaşlarında 
Ayağımda lastik ayakkabılarım 
Küçük kareli gömleğim 
Yeşil, mavi pantolunumu giyiniyorum 
Ya da 
Ya da bakışlarını giyiniyorum 
Bakışların en çok da bana değiyordu 
Sen gidiyordun 
Sen gidiyordun 
Ben çocuk oluyordum 
Mesela 6 yaşlarında 
Toprak damlı 
Kireç sıvalı evlerin odalarında oluyordum 
Ceylan derileri seriyorum 
Duvar diplerine sandıklar koyuyorum 
Kürsüler 
Sehpalar kuruyorum 
Tütsüler 
Ateşler yakıyorum 
Bekliyorum 
Ahh bekliyorum 
Sonra ateşi eşeliyorum 
“Demek küllerinin altında ateşi saklıyorsun ” diyorum 
Sen gidiyordun 
Ben ateşi harlıyordum

Daha Fazla Göster

Bir cevap yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.